این زندگی‌ای که آدم نه وقت و حال نوشتن داشته باشد، نه ساز زدن، نه خواندن، نه فیلم دیدن و نه حتی معاشرت کردن، و خوش گذراندن، به چه دردی قرار است بخورد؟ حداقل اگر در همان یک مسیر درست پیش می‌رفت، شاید می‌شد توجیهش کرد؛ ولی همان هم همیشه ناقص است و دیر و ناتمام.